Evolucija Sunčevog sistema

Sunčev sistem je jedini istraženi planetarni sistem i o njemu se ne zna dovoljno da bi se mogao sačiniti tečan model njegovog postanka i evolucije. Sa razvojem nauke razvijala se i naša predstava o nastanku Sunčevog sistema. Hipoteze o postanku Sunčevog sistema se mogu podeliti u tri grupe:
       -hipoteze hladne magline
       -sudarne hipoteze i
       -hipoteze vruće magline.

Obrazovanje Sunčevog sistema počelo je pre pet milijardi godina od oblaka kosmičke materije, gravitacionim sažimanjima. Po hipotezi hladna maglime Kanta i Laplasa prati se samo učinak gravitacione sile, u oblaku niske temperature. Sažimanje i rotacija (čije poreklo po ovom modelu nije jasno) dovode do formiranja rotirajućeg diska sa temperaturom koja u centru iznosi 15 miliona stepeni. Početkom nuklearne sinteze prestaje dalje sažimanje, a laki gasovi iz okoline formirane zvezde bivaju oduvani ka periferiji oblaka. Daljom fragmentacijom nastaju protoplanete, a daljom evolucijom planete sa satelitima.

Sudarnom hipotezom Džins početkom dvadesetog veka pokušava da objasni pre svega rotaciju i revoluciju. Polazi se og sličnosti kretanja zvezda i kretanja molekula, a blizak prolazak jedne zvezde pored druge se smatra sudarom. Međusobno dejstvo gravitacionih sila izvlači materiju iz obe zvezde, a od nje se formiraju planete. Time se lako objašnjavaju položaji ravni planetnih kretanja i smerovi rotacije i revolucije, kao i poreklo rotacije Sunca. Največi nedostatak ove hipoteze je krajnje mala verovatnoća takvog događaja.

Alfven unosi sasvim nov pristup problemu. Njegova teorija, razvijena pomoću rezultata magneto-hidrodinamike, razmatra gravitacioni kolaps oblaka plazme i prašine. Prilikom formiranja zvezde sa planetama, bitnu ulogu u nastanku Sunčevog sistema sa osobinama koje danas uočavamo odigralo je magnetno polje u prvobitnom oblaku plazme.